Uzun zaman sonra yeni yazı!

Merhabalar herkese! Neredeyse bir yıldır bloğumla ilgilenemiyorum. Bunun için geçerli sebeplerim var inanın :) Bunlardan ilki Google programının azizliğine uğrayarak onu bilgisayarımdan silmek zorunda kalmam... İnternet Explorer ın müthiş geri dönüşü ile onu kullanmaya başlamış bulundum. Bu nedenle bloğuma yazamıyordum. Yani, yazamayacağımı düşünüyordum ancak bugün gördüm ki gayet yazılıyormuş! Bugüne kadar bu durumu kontrol etmediğim için kendime kızıyorum şuan. :)

Bende ne var ne yok diye merak edenler olursa şöyle bir özet geçeyim:
Şuanda hala Türkiye'deyiz ve bu ayın sonuna doğru Astana'ya döneceğiz. Telaşlı ve alelacele vize için gerekli olan evrakların peşinde koşturmaktayız. Tabi ki bu koşturmacanın içinde canım vatanımdaki son günleri de güzelce değerlendirmeyi ihmal etmiyoruz. :) Ha bir de Allah nasip ederse mayıs sonu gibi oğlumuzu kucağımıza alacağız inşallah. Kazak- Türk balası şuan 7 aylık ve düzenli olarak annesini tekmeliyor. :) Bende haberler böyle yeni bir şeyler olduğunda artık buradan da yazabildiğime göre sizleri haberdar edeceğim. Birkaç anı fotoğraf ile şimdilik veda ediyorum. Görüşmek üzere :)

Yolculuk var!

İyi geceler mi desem? İyi sabahlar mı? Gün içinde uyuduğum için şuan uykum yok. Bu yüzden bloguma bir uğrayım dedim. Büyük gelişmeler var ama şuan için sadece birkaç şey paylaşacağım sizinle. Çok yakında Kazakistan'a gidiyorum.( Temelli ). Gününü söylemeyeceğim biraz sürpriz olsun istiyorum. :))))))) Bugünlerde telaşlıyım ve karışık duygular içerisindeyim. Hem Kazakistan'ıma gitmenin mutluluğu hem de Türkiye'mden ayrılmanın hüznünü yaşıyorum. Geride bırakmayı göze aldığım şeyler kadar gideceğim yerde beni bekleyen mutluluk da önem taşıyor benim için. Bir şeylere başlamak ve başarmak için fedakarlık, sabır ve zaman gerekiyor. Benim için yeni bir hayatın başlangıcı olacak bu gidiş. Peki özlemeyecek miyim buraları? Nasıl özlemem! Daha gitmeden başladım özlemeye. :) Boyozu, sahilde yürümeyi, sokak satıcılarını, Akdeniz meyve ve sebzelerini hatta sıcaktan bunalmayı bile özleyeceğim. Kafamı derin dondurucuya sokarak serinlemeye çalışmayı, bangır bangır dinlenen yaz şarkılarını, İzmir'in hep geç gelen otobüslerini, dar sokaklarını, neşeli insanlarını... Çoğu zaman şikayet ettiğim birçok şeyi özleyeceğimden eminim. Tüm bunların yanı sıra Astana'da beni bekleyen güzel yürekli insanlar ve o güzel ülke beni bir mıktanıs gibi çekiyor. Hani insan kaderinde ne varsa ona doğru gidermiş ya işte benimki de o hesap. Kaderime doğru emin adımlarla ilerliyorum ama yine de bir yanım buruk. Bugün elime ulaşan pasaportum da benim gibi sulu gözlü birini duygulandırmaya yetti.

Kazakistan bağımsızlık kutlaması İzmir

Bu akşam benim için çay içip tv izlediğim akşamlar çok farklıydı. Bu akşam Kazakistanın bağımsızlık günü için buradaki Kazak öğrenci arkadaşlar bir kutlama düzenlediler. :)) Çok ilginç ve güzeldi. Mutlulukları ve içtenlikleri beni büyüledi. :))))) Yine arkadaş edindim ya o kadar sıcak kanlılar ki arkadaş olmamak imkansız! :)) Çok konuşma da foto paylaş Zeynep dediğinizi duyar gibiyim :) O halde sizi fazla bekletmeyim ^_^

Video da var tabi :D 

Coşkuyla sallanan Kazakistan bayrağı

Selamlar eş ,dost , hısım , akraba vs.. Biliyorum bugün geciktim. :D Ama mazur görün beni sevgili okurcanlarım. Hafta sonu sınavlarım var ve benim çalışmam gerekiyor :(  Amaaa bu yazımda size çoook güzel bir organizasyondan bahsedeceğim! :))))) Bir çoğunuz biliyorsunuzdur. Geçen sene Türkçe olimpiyatları İzmir'de oldu. :)) Şu aralar yaşanan tatsız olaylara üzülmeme karşın, Türkçe olimpiyatlarını ve o organizasyon için gelen gençleri gördüğüm için çok mutluyum. :)) Umarım bu olaylar bu organizasyonların bu yıl ki sürecine gölge düşürmez. Neyse bu konular derin konular :D En iyisimi ben anlatmaya başlayayım. :)) 
Stadyumda yapılacak olan açılıştan önce Kültür şöleni yapıldı İzmir fuarında. Anlatılmaz derece güzel bir organizasyondu. Sanki dünya yı tutup İzmire getirmişlerdi. :D O standlar her biri ayrı bir havalı. Ama içlerinden biri vardı ki... Tabi ki Kazakistan standı.. Anlatmıcam direk göstercem : 

                           Yorumu size bırakıyorum! :))))))) Ben hiç ayrılmak istememiştim ordan. :((
Çok kısa geçiyorum çünkü ders çalışmam gerek ve vaktim yok. :(((  Neyse konuyu dağıtmayayım :)  Ben sadece Kazakistan standını gösterdim ama gidenler bilir. Öteki ülkeler de harikaydı. Özellikle Güney Kore standı çok kalabalıktı :P İşte bu stand ve tanıtımlar 4 gün kadar sürdü. Sonra o muhteşem gün geldi çattı. Geceden kararlaştırmıştık kuzenlerimle birlikte. Ben tabi benimkinin orda görevli olduğunu bildiğim için can atıyorum gitmeye. :PPP Bu arada Gediz üniversitesinde tanıştığım Gülden ve Baljan da gelecekti. Haberleştik. Biz onlardan önce vardık. Ama iğne atsan yere düşmez. O nasıl bir coşku?O nasıl bir kalabalık? O kadar güzel bi ortamdı ki :)) Zar zor stadyumun içine girdik. Aşağı doğru boş  yer bulabildik ki ne kadar erken gitmiştik :D Millet yememiş içmemiş önden gelip yer kapmış yani :D Neyse oturduk ben tabi Güldenim ve Baljanıma da yer tuttum. Onları bekliyordum.Bekle Allah bekle yoklar. İyice kalabalıklaştı. :D Neyse ki başlamadan yetiştiler. Şimdi ben onları aşağıdan gördüm ama onlar beni görmedi. :D El sallıyorum olmuyor tarif ediyorum kızcağızlar göremiyor. :D Neyse biraz yukarı doğru gittim o zaman gördüler , indiler yanımıza hemen oturduk. Baktım kocaman Kazakistan bayrağı getirmişler. Ayyyyy harikaydıııı. :D Sohbet muhabbet derken show başladı. Gençler bir bir sahneye çıkıp şarkılarını söylediler. O kadar tatlıydılar ki.. Hepsi birbirinden yetenekli. Heyecanla izliyorduk. Ama asıl heyecanımız Kazakistan çıkınca başladı. O kadar kaptırdık ki kendimizi. Ve o muazzam bayrağı sallamaya başladık. Tabi ben durur muyum hemen foto çektim :D 

İşte bu bizim coşkumuzun en güzel göstergesi. :)) Çok da güzel yakalamışım dimi? :D

                  Bu da Güldenimle ben. :)) Ben ne kadar yorgun görünüyorum :( Halbuki dinamiktim :D

                 Bu da Baljanım ben ve Güldenimin bir arada olduğu ilk ve tek fotoğraf. Sizlerle paylaşmaktan onur duyuyorum. :))) Ha onca program boyunca benimki nerde miydi? Tabi ki de ilk fırsatta yanımda bitiverdi. Birlikte Kazakistan bayrağını salladık. Havai fişekler atıldığında birbirimize bakıp sonra da gökyüzünü izledik. Yine benim için unutulmaz anlardı bunlar. :)) Böyle kısaca anlattığım için üzgünüm. Ama daha çooooook yazışıp okuşacağız dimi?:)) Sizleri seviyorummm görüşmek üzere... :)